Venecia

Venecia
Venecia, Partida de Marco Polo

22 febreiro, 2017

A CATEDRAL DE SANTIAGO DENDE A SÚA CONSTRUCIÓN

Resultado de imaxes para camuño de santiago
Unha Catedral é un tempo cristiá, donde ten a sede o cátedra e o bispo sendo así a igrexia principal de cada diócesis.
A Catedral de Santiago comeza a súa obras no 1075, feita por Bernardo el Viejo e Roberto e o Maestro Admirable.Baixo o reinado de Alfonso VI sendo o bispo Don Diego Pelaio.A parte que se comenza a facer é unha planta de tres naves,quedando integramente no seu previsterio a antiga igrexia.Hai un novo mestre e un novo bispo chamados Peláez e Diego Gelmirez.
Por ela desfilarían os mellores construtores do Románico ata chegar ao Mestre Mateo, autor dos derradeiros tramos das naves, as torres defensivas do oeste, a cripta e, sobre todo, do Pórtico da Gloria, un conxunto escultórico sen igual en Europa que aínda hoxe preside a entrada oeste. 
No renacemento foron os claustros e esoacios anexos.No Barroco a capela maior,os órganos o cierrre a cabeceira e a fachada do obradoiro.
No Neoclásico realizouse a nova fachada da Azabachería.


O CAMIÑO DE SANTIAGO:É unha ruta de camiñantes de todo o mundo para chagar a ciudad de Santiago.
Creado a partir da descuberta dos supostos restos do Apóstolo no lugar do Libredón, en Santiago de Compostela, durante o reinado de Alfonso II. Camiño Francés e as rutas francesas do Camiño foron declarados pola e  Unesco Patrimonio da Humanidade en 1993 1998 respectivamente.
Catedral de Santiago de Compostela 10.jpg



SANTIAGO DE COMPOSTELA


Unha catedral e un templo no que un obispo ten a sua sede.
E un monumento mais grande ca unha igrexa da parroquia. Cronstruese pola peregrinación , os arquitectos e o rei que o construirón a catedral por peregrinacion e por un lugar de culto relixioso . Esto ocorre na idade media final do seculo XX . estos anos foi construindose o por tico da gloria . Hay tantas definiciones como peregrinos para resolver la duda sobre qué es el Camino de Santiago pero, de manera sucinta, es el recorrido que realizan los peregrinos que se dirigen a Santiago de Compostela para visitar la tumba del Apóstol Santiago. A partir del siglo IX, se forjó como una de las rutas de peregrinación más importantes de Europa, convirtiéndose en la espina dorsal de los reinos de la península Ibérica. Por tanto no es una única ruta ni un camino que recorriera el Apóstol Santiago sino que son un conjunto de camino que, como venas del cuerpo, van convergiendo para dirigirse a Compostela.A  fachada occidental da Catedral medieval chegou aos nosos días a través de debuxos realizados por Vega e Verdugo. No século XVI fanse as primeiras reformas da fachada e nos primeiros anos do século XVII Ginés Martínez fai a escaleira renacentista pola que se accede á Catedral. Nos tempos de Vega e Verdugo, na segunda metade do XVII acométense diversas intervencións na fachada e nas torres, aínda que non será ata 1738 cando Fernando de Casas derrube a antiga fachada e inice a construción da actual, caracterizada polos seus grandes vans e pola grande riqueza decorativa e iconográfica, na que participan importantes artistas composteláns da época; e queda enmarcada polas torres das Campás e da Carraca, adquirindo unha estampa universalmente coñecida.

















VISITA A SANTIAGO




  Unha catedral é un templo cristiá ,donde ten a sede o cátedra e o obispo sendo así a igrexia     principal  de cada diócesis.
   A catedral de Santiago contruese por Benardo el Viejo,Roberto e o Maestro
Admirable. Baixo o reinado de Alfonso VI sendo obispo Don Diego Pelaio.
 A parte que se comenza a facer e unha  planta de tres naves, quedando integramente              previsterio a antiga igrexia.O mestre Peláez e o obispo Diego Xelmirez.
   Os mellores construtores do Románico ata chegar ao Mestre Mateo, autor dos derradeiros      tramos das naves, as torres defensivas do oeste, a cripta e, sobre todo, do Pórtico da Gloria,    un conxunto escultórico sen igual en Europa que aínda hoxe preside a entrada oeste. 
   No Renacemento foron os claustros e espacios anexos.
   N0 Barroco a Capela maior, os órganos o cierre da Cabeceira e a fachada do Obradoiro.
   No Neoclásico realizouse a nova fachada da Azabachería.

    O CAMIÑO DE SANTIAGO 
    O Camiño de Santiago e un Patrimonio Cultural da Humanidad, es declarado por la Unesco .

#SANTIAGO DE COMPOSTELA

Ou antecedente remoto máis da Catedral foi un pequeno Século mausoleo romano Non teño anos deu enterro permanece facer é Apóstolo Santiago despois da decapitación shua en Palestina (44 dC) e Tralo seu transferencia de costas ao mar acta como fan Finis Terrae . Durante séculos, unha cámara subterránea que rodeaba ea necrópole Foron asiduamente visitado por pequena uña locais Cristiá Comunidade dálle UO POUCO nada se sabe, pero debeu ser dizimados Arredor do Século VIII.Unha catedral e un templo de culto Onde un bispo católico , Anglicana OU Luterana dez a súa UO materia: OUTRAS Crenzas cristias sen facer Bispo figura, como igresia Scotland Tamen manteñen por citar catedral. E COS templos normalmente meirande ( Igrexa ) que non Sexan Dun sabe bispado cabeza UO da diocese . O Santiago Maior é un dos doce discípulos de Xesús Cristo. Irmán de João Evangelista, é o fillo de Zebedeo, e María Salomé. Xunto con Pedro e Xoán, que pertence ao grupo dos tres discípulos privilexiados que foron admitidos por Xesús a momentos importantes da súa vida, como a súa agonía no xardín do Getsêmani e no caso da Transfiguración. Segundo con os Actos dos Apóstolos, St James foi o primeiro mártir Apóstolo, decapitado por orde de Herodes Agripa ao redor do ano 43, en Xerusalén. A tradición di como o seu corpo é movido por mar para Galicia, sendo enterrado nun bosque, onde fica a Catedral está hoxe.        
Bernardo El Viejo, Mestre Admirable, e Roberto, iniciou a construción da catedral románica en 1075, baixo o reinado de Alfonso VI e D. Bishop Diego Peláez ser. Tras esta fase inicial, varios avatares suspendido ou polo menos retardar os traballos ata que tomar un novo impulso en tempos de arcebispo Xelmírez, en 1100, polo ourive mestre; construíndo aos poucos a Catedral pode avanzar ao longo do século XII, sendo responsable, en 1168, o Mestre Mateo, o término da mesma, incluíndo o extremo occidental ea construción Coro na nave, para que en 1211 consagración da Basílica coa presenza de Alfonso IX se realiza.
Aínda que a estrutura medieval permaneceu fundamentalmente, ao longo dos séculos, a Catedral está a cambiar a súa aparencia coa construción no claustro renacentista e os seus espazos anexos, e sobre todo, o barroco, no cal os traballos son realizados como a capela, os órganos, o peche da cabeza ou a fronte do Obradoiro e outras actuacións importantes. Durante o neoclasicismo a nova fachada do Azabachería faise e nos últimos cen anos continuaron realizando varios actuación.
Bernardo El Viejo, Mestre Admirable, e Roberto, iniciou a construción da catedral románica en 1075, baixo o reinado de Alfonso VI e D. Bishop Diego Peláez ser. Tras esta fase inicial, varios avatares suspendido ou polo menos retardar os traballos ata que tomar un novo impulso en tempos de arcebispo Xelmírez, en 1100, polo ourive mestre; construíndo aos poucos a Catedral pode avanzar ao longo do século XII, sendo responsable, en 1168, o Mestre Mateo, o término da mesma, incluíndo o extremo occidental ea construción Coro na nave, para que en 1211 consagración da Basílica coa presenza de Alfonso IX se realiza.
Mentres os primeiros peregrinos do século X percorreu o agora coñecido como Estrada do Norte, a través da costa cantábrica, a expansión da Reconquista permitiu que en breve reis Sancho el Mayor de Navarra e Afonso VI de León trazar unha ruta para a través do territorio recentemente liberado, que algemaram as capitais dos reinos de Navarra, castelán e leonina ata chegar a Santiago. El é coñecido como o Camiño Francés e se describe en todas as súas variantes no Codex Calixtinus, unha obra atribuída ao monxe Aymeric Picaud e escrito encomendado polo Papa Calixto II ao redor de 1139. O seu quinto libro pode ser considerado o primeiro guía de viaxes a Europa, indica rutas xa estaban en os peregrinos do século XII a través de Francia para chegar á cidade do Apóstolo, e describe as características e as impresións de espera en cada rexión para viajeros.Debido arriscado para esta condición, o Santos aparentes ocorren Anos irregularidade, separadas por intervalos de seis, cinco, seis e once. Santos últimos anos do século XX foron 1993 e 1999. O primeiro do século XXI son 2004, 2010 e 2021. 2021 Ano Santo será o 120º na historia do Santo Compostela anos, a partir da Ano Santo de 1182.

Aínda que a estrutura medieval permaneceu fundamentalmente, ao longo dos séculos, a Catedral está a cambiar a súa aparencia coa construción no claustro renacentista e os seus espazos anexos, e sobre todo, o barroco, no cal os traballos son realizados como a capela, os órganos, o peche da cabeza ou a fronte do Obradoiro e outras actuacións importantes. Durante o neoclasicismo a nova fachada do Azabachería faise e nos últimos cen anos continuaron realizando varios actuación.
Ningún 813 (segundo versións, 820 OU 830) produciuse ou reliquias milagrosas das descubrimento facer Apostolo Baixo a herba herbas do monte Libredón. Atopounas un eremita que viu alí celestiais sinais. Solicitado polo bispo Iria Flavia, ou rei Astur Afonso II mandou levantar unha Primeira cappella pedra e barro xunto ao antigo mausoleo. Este templo recibíu non 834 ou un Preceptum real que se fixo potencia bispado e outorgaba máis de ti a próxima territorios lle. Orredor, buscando a súa protección, comezaron a estabelecerse vostede poboadores Primeiros e monacais grupos bieitos carga confire a custodia das reliquias. Eran pasos dálle futuro Primeiros Cidade de Santiago de Compostela.El descubrimento da tumba do Apóstolo, que tivo lugar a segunda ou terceira década do século IX, foi o fin lóxico dunha tradición oral e escrita, despois da morte de Xesucristo quedou Tiago Maior como un evangelizador en terras da antiga Hispania, como suxerido por B reviarum Apostolorum no século e textos VI-VII asinado pola Anglo - Saxon Beda Venerabilis e asturiana Beatus do século VIII. O feito histórico da decapitación do Apóstolo por Herodes Agripa en 44, tras as explicacións proporcionadas polo Codex Calixtinus ou Lenda Áurea para afirma a súa transferencia para a terra da fronteira continental, aqueles en que había transmitido as ensinanzas de Cristo . O corpo de Santiago foron levados en barco dous mozos discípulos tripulado por anxos, que cruzaron o Mediterráneo e á costa Portugués para o porto romano de Iria, na provincia de Gallaecia. Alí, tras unha serie de acontecementos milagrosos, Santiago sería finalmente enterrado no monte Liberum Donum, nun lugar vagamente designado como Arcis Marmoricis.
Case 800 anos despois, segue a tradición - un eremita tería avistado luces celestiais que o levaron ao lugar sagrado, cuxa historia permanece un misterio durante os anos da desintegración do Imperio Romano, o establecemento dun reino de Suabia ea dominación visigótica . O eremita avisara Teodomiro, bispo de Iria, sobre o descubrimento, eo rei Alfonso II construíra e, a continuación, unha pequena igrexa, que deixou a custodia de monxes beneditinos. Antes de rematar o século IX, Alfonso III edificio responsable maior basílica, digna do evento comezou a moverse para os fieis en Europa.
A noticia coincidiu cun importante momento político para a consolidación da Astur-galego reino, en cuxo territorio descubrimento ocorreu. tropas musulmás expulsados ​​do norte de España, foi necesario para repoboar o territorio e avanzar no resto de Europa unha rede forte para a circulación de persoas, bens e ideoloxías. Na tarefa titánica sería decisivo o feito de ter un centro relixioso do tamaño de Roma ou Xerusalén, que dalgunha forma "independizaba" espiritualmente ao reino nacente estendido imperio Carlomagno.Las ondas de peregrinos non esperou. Toda a cristiandade quería visitar a tumba do Apóstolo, especialmente despois das invasións turcas que interromperon a peregrinación a Xerusalén como en Santiago, era o ano 1078- comezara a construción da catedral románica. a idade de ouro da peregrinación a Compostela Así comezou e promoveu a mellor ruta e dotado por reis e autoridades eclesiásticas foi consolidada: o Camiño de Santiago.
A peregrinación a Santiago tornouse así, moi cedo, nos eventos relixiosos e culturais máis notábeis e máis profundamente vivido na Idade Media, fixo recentemente recoñecido polo Parlamento Europeo, que designou o Itinerario Cultural Primeiro WayEuropea,epolaUNESCO,quedeclarouPatrimoniodaHumanidade.Resultado de imaxes para camino de santiago

O CAMIÑO DE SANTIAGO

A CATEDRAL DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
Unha Catedral é un templo de culto donde ten a sua sede, cátedra e o obispo sendo así a igrexia principal.
A catedral é un organismo vivo que foi cambiando ao longo do Tempo.  A orixe e a maioría da catedral é de estilo Roamanico, pero podemos atopar outros estilos.
no ano 1075 comenzan as obras e o inició  da construcción foi  feita por Bernardo el Viejo y Roberto Baixo, o reinado de Alfonso VI sendo o obispo DON DIEGO PELAIO. pola parte en q empezarona construir a Igrexia foi en una basilica romanica. empezaron por unha planta de tres naves, quedando integramente no seu previsto a antiga Igrexia.
No ano 1100, hai un novo mestre e un novo bispo que impulsará as obras, estes forón omestre Peláez e o bispo Diego Xelmirez.
No ano 1161, comeza a traballar o último dos mestres e os máis importante. estamos no reinado de Alfonso IX, e construé unha das partes máis destacadas da catedral que marca o paso do Románico ao Gótico e falamos do Pórtico da Gloria construida polo mestre  Mateo.
Por ultimo:
- No renacemento foron os claustros e espacios conexos
- No Barroco a Capet maior, os órganos o ciere da cabeceira e a fachada do obradoiro.
- No Neoclásico alixerouse a nova fachada da azabacheira.




  

O CAMIÑO DE SANTIAGO

                                   
 




A catedral de santiago e un templo onde teñen a sede a catedra e o obispo , así e a igrexa principal.

Foi construida por Bernardo o vello e Roberto o baixo , a catedral reinouse a traves de Alfonso VI tendo un obispo don Diego Pelaio . No ano 1075 comezaron as obras da que  era unha  basílica romana .
No 1100 un novo mestre e un novo  bispo impulsoron as obras , o mestre era Pelaez e o bispo Diego Xelmirez
No ano 1161 un dos metres mas importantes comezou a traballar . Estamos no reinado de Alfonso XI, e construese unhas das partes mais importantes da catedral que marcan o paso do Románico ao Gótico. O que se constuiu foi o Pórtico da Gloria polo mestre Mateo .

Partes da Catedral :
No barroco a Capett maior
No Neoclasicismo alixerouse a nova fachada da ARBACHEIRA.





09 febreiro, 2017

A CIDADE MEDIEVAL



                               FEUDALISMO

LA GUERRA DE LOS 100 AÑOS

LA GUERRA DE LOS 100 AÑOS 

la guerra, llamada Guerra de los 100 años, duro en realidad, ciento dieciséis años 1337 hasta el año 1453. Esta guerra se dio entre Francia e Inglaterra, el principal motivo fue la posesión de los territorios franceses. Es la última guerra feudal y el ejemplo más perfecto de este tipo de guerra Francia tomo posesión de tierras francesas, pero al final de la guerra Francia logró recuperar los territorios ocupados por los franceses, gracias a la intervención de Juana de Arco. El monarca Inglés poseía gran parte del occidente de Francia, prácticamente desde el Loira hasta los Pirineos, y que era un vasallo feudal que no cumplía con sus deberes que como tal debía al rey francés. La  monarquía de Francia no estaba todavía centralizada, ni poseía una economía fuerte; su ejercito no había rebasado aún la fase feudal. Inglaterra, mucho menos poblada, tenía una economía mejor organizada; su ejercito podía considerarse nacional y estaba dotado de un armamento superior. Al final Juana de Arco fue quemada en una hoguera en el año 1431. Diez años después el duque de Borgoña cambio de bando y el rey Francés consiguió vencer a los Ingleses.

A GUERRA DOS CEN ANOS

A guerra comeza no século XIV no ano 1337 e remata no século XV no ano 1453.
Esta guerra tuvo dous bandos uns eran os ingleses e outros os franceses .O rei de Inglaterra era ao mesmo tempo duque dos territorios franceses de Normandía e Aquitania. Cando o rei de Francia intentou apoderarse destes territorios estalaron as hostilidades.
Durante case toda a guerra foi vencendo os ingleses , pero no ano 1429 cambiou a situación , Xoana de Arco era una labrega que cría ter una misión moi especial . Falou co exercito Francés e levantou a moral dos soldados . Finalmente Xoana foi capturada polos ingleses e entregada ao tribunal da Inquisición que a acusou de herexe . Finalmente foi queimada no ano 1431.
Dez anos despois o duque de Borgoña cambiou de bando e o rei francés conseguiu expulsar aos ingleses.

 

A GUERRA DOS CEN ANOS

A Guerra dos Cen Anos comenzou no ano 1337 ata o 1453.
Resultado de imagen de guerra dos cen anosTivo lugar entre os ingleses e franceses.
Xoana de Arco era unha labrega que cría ter un misión divina.
Conseguiron liberara cidade de Orleans que estaba sitiada polo exército inglés.
Finalmente,Xoana de Arco foi capturada polos ingleses e foi entregada a un tribunal da Inquisición que a acusou de herexe, foi queimada na hoguera no ano 1431.
Despois de dez anos o duque de Borgoña cambiou de bando e o rei francés consegiu vencer e expulsar aos ingleses.


GUERRA DOS 100 ANOS

A guerra dos cen anos. 
Eduardo III, o rei de Inglaterra, era ao mesmo tempo duque dos territorios franceses de Normandia e Aquitania. Cando o rei de Francia tentou apoderarse destes territorios estalaron as hostilidades. O rei de Inglaterra contou co apoio do duque francés de Borgoña.
Durante case toda a guerra foron vencendo os ingleses,pero  a situación cambiou no ano 1429,cando Xoana de Arco, unha  labrega que cria ter unha misión divina, puxose a fronte do exercito frances e levantou a moral dos soldados. Conseguiou liberar a cidade de Orleans que estaba situada polo exercito ingles. Finalmente foi capturada polos ingleses e entregada a un tribunal da Inquisicion que a acusou de herexe;foi queimada na hoguera no ano 1431.
Dez anos despois, o duque de Borgoña cambiou de bando e o rei francés conseguiu vencer e expulsar os ingleses

07 febreiro, 2017

A FÁBRICA E OS DOUS AMIGOS

Un día moi de mañanciña ían camiñando polas húmedas rús os dous amigos cara a fábrica.Todavia non saíra o sol cando eles xa levaban 2 km.Pasada unha hora cando,¡por fin saliu o sol e chegaron e notaron un ruído extraño no interior da fabríca.Cando os dous amigos dicidiron entrar viron todo en orden,pero o ruído dunha pinga balada no chan seguía sen parar.Entón os dous amigos foron ao baño para ver se a villa do grifo estaba aberta,pero non, estaba pechada.
Ao cabo de varios minutos o ruído  seguía molestando e non parar ata que descubriron que era un reloxo antigo ricamente decorado e,de seguro moi caro.Moi interesados puxeronse  a investigar de quen era,e descubriron que este era de un antigo traballador que morreu na fábrica fai uns poucos meses antes de que os dous amigos todavia non traballaban na fábrica.Poucos meses despois cando encontraron  a súa muller decidirun dar o reloxo a ela e seguier con o seu traballo na fábrica.


Resultado de imagen de fotos de fabricas

XOAN O NENO LABREGO

Resultado de imagen de xoan coa familia na terra
Xoán é un neno labrego que vive en Miño coa sua familia, composta por 5 membros: o seu pai, a súa nai, os dous irmáns varóns e él.
O seu pai e a súa nai traballan as terras da familia. Os tres rapaces axudan no que poden durante a finde semana, cando non teñen escola. No verán tamén axudan nas terras. E así esta familia é feliz!

MISTERIO NO PARQUE


Resultado de imagen de PARQUE NOCTURNO q de miedo

O parque de Méndez Núñez é o lugar máis visitado de Coruña. Pero pola noite nadie quere cruzar por el. Dixéronme moitas persoas que viron PANTASMAS, DEMOS E ESPÍRITUS vagando polo parque. EU, pola curiosidade, quero ir ver se é verdade, pero non irei so, imos ir cinco amigos para averiguar se é verdade o que se conta. 
Os meus cinco amigos chámanse: Hugo, Carlos, Iván e Jonathan, e eu mesmo. Onte comenteilles o meu plan e eles aceptaron. Cando chegamos alí, Hugo e Jonathan estaban cagados de medo. Ao entrar escoitamos como a porta se cerrou lentamente. Ao rato escoitamos como unha nena berraba dende o tobogán do parque. Nos corrimos para ver o que pasaba. Ao chegar non había nengunha nena. Fumos dar un paseo polo parque e non encontrabamos nada. Xa se estaba facendo de noite e tiñamos que ir para nosa casa. Estábamos cansos e fumos ata a porta de saída. Intentei abrir a porta pero desta vez non podíamos abrila. Tiramos todos e non podíamos, tiñamos medo. Despois saltamos a cerca e fumos para a nosa casa. 
Ao día seguinte a porta estaba aberta. Foi unha aventura que non queremos volver  repetir dende aquel día, e, o máis doloroso, un misterio que quedou sen resolver.

LA TORMENTA.

Hai dous anos houbo un temporal terrible que non esqueceran as xentes do lugar.Esta historia comenza en Miño Eu Joel Gomez  soy un neno de 14 anos e dous amigos del cole,esos nenos son Hugo e Sergio.Nos fumos os unicos supervivintes criamos que non habia nadie mais .Todos estabamos na miña casa xogando a Clash Royale a ver si subiamos a arena 10.-Eu xa subin-dixo.
Repentinamente  acabousenos a bateria en medio dunha partida. Fumos buscar os nosos cargadores de repente aparecio Kaysser que era o meu can,Chispi o can de Hugo quere xogar e Kaysser tamen  quere.Todos fumos a dar un paseo cos cans.Ao sair de casa vin que a tenda Game tiña portatiles,cargadores,consolas,etc...Collimos cargadores,la play e videoxogos.Xogamos toda a noite sen parar.
Pola maña fumos buscar a mais xente,encontramos a meu irman,o irman de Sergio,o irman de Hugo.Estabamos todos na miña casa xogando todos a play.    

                              FIN

LUIS E CARME


Luis e Carme son dous irmáns que viven no centro de Betanzos ,na casa de pedra con balcóns azuis que da á praza donde todos os domingos hai  feirón.  Unha mañá de verán Carme suxireille a Luis se ían dar unha volta o próximo domingo e Luis  aceptou .Cando chegou a mañá do domingo foron ao feirón e mercaron un pan e un queixo fresco despois de dar 100 voltas e ollar todos os postos de comida. Volveron á casa e puxeron enrriba da mesa todo o que mercaron,Puxéronse a xantar.Luis notou algo duro entre os dentes, algo



30 xaneiro, 2017

OS GREMIOS MEDIEVAIS

                                                       LOS GREMIOS MEDIEVALES

Los gremios consistían en corporaciones de trabajadores integradas por artesanos de un mismo oficio cuyo fin era defender sus intereses profesionales. Entre sus objetivos estaban conseguir un equilibrio entre la demanda de obras y el número de talleres activos, garantizar el trabajo a sus asociados, mejorar su bienestar económico y los sistemas y técnicas de aprendizaje del oficio. En cierto modo, los gremios fueron un precedente de los colegios profesionales y de los sindicatos modernos que agrupan a individuos de la misma profesión.




    DESIRÉE SALAZAR HERNÁNDEZ

OS GREMIOS MEDIEVAIS

Los gremios consistían en corporaciones de trabajadores integrados por artesanos de un mismo oficio cuyo fin era defender sus intereses profesionales. Entre sus objetivos estaban conseguir un equilibrio entre la demanda de obras y el número de talleres activos, garantizar el trabajo a sus asociados, mejorar su bienestar económico y los sistemas y técnicas de aprendizaje del oficio. En cierto modo, los gremios fueron un precedente de los colegios profesionales y de los sindicatos modernos  que agrupan a individuos de  profesión.



                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

GREMIOS DE MADRID

Os gremios medievais
Los gremios consistían en corporaciones de trabajadores integradas por artesanos de un mismo oficio cuyo fin era defender sus intereses profesionales. Por exemplo: o gremio de cedaceros que se encuentra en Madrid.


Mas ejemplos de calles en Madrid; calle de Bordadores         

Calle de La Ribera De Curtidore.
















                                                                                    

OS GREMIOS

 















Rua ferreiro
Rua pescadaria
Rua real

OS GREMIOS MEDIEVAIS



Os gremios eran asociacións  de artesans comerciantes que se agrupaban en zonas das cidadas medievais.
consistían en corporaciones de trabajadores integradas por artesanos de un mismo oficio
cuyo finera defender sus intereses profesionales  

16 xaneiro, 2017

La Europa de los refugiados

Cerrar las fronteras a los que huyen de la muerte es contrario al espíritu de la tradición europea y nos recuerda los peores momentos del siglo XX


En la sociedad actual, el poder de los medios de comunicación se convierte en trascendental. Situaciones que en otros años serían desconocidas, nos llegan al instante a través de la prensa, la radio, la televisión e Internet. Estos medios producen un efecto inmediato en la opinión pública. Hoy nos retransmiten la huida desesperada de los sirios por barcos, trenes, camiones y a pie. Ante el drama en el que se encuentran millones de refugiados se alzan distintas voces, unos, a favor del asilo, y otros, en contra, advirtiendo de una serie de peligros. Para analizar dicha cuestión es necesario descubrir las ideas preconcebidas y analizar las causas del problema.


Mientras que en territorios no muy lejanos de Europa se asesinaba a miles de hombres y mujeres, los europeos nos sentíamos seguros en nuestros países, no pensábamos que las consecuencias de la guerra nos pudieran afectar. Pero la llegada de refugiados procedentes de países en guerra y los actos terroristas llevados a cabo en suelo europeo nos muestran los horrores del conflicto bélico. Los refugiados que se ahogaban en el mar por llegar a las costas europeas, no dejaban de ser una noticia de unos segundos, eran seres sin identidad, carecían de pasado y de nombre, perecían en el mar y descansaban para siempre en un lugar de la anhelada Europa. Sin embargo, la imagen de un niño muerto en una playa, devuelto por el mar a nuestros pies, nos abre los ojos hacia una realidad; ya no es un ser sin identidad, tiene nombres y apellidos, está en nuestro territorio, tiene un padre que llora y todos nos sentimos identificados con su dolor.


Europa reacciona, como es habitual, de forma lenta, negociando la acogida de refugiados y fijando su reparto entre los países, como si se tratase de una cuota más de objetos. Es entonces cuando se levantan reparos en contra de esta política de acogida a los refugiados. Se ha llegado a afirmar que son fugitivos, que es el caballo de Troya del Islam para dinamitar Europa, que se infiltran terroristas, que se utiliza a los niños para que nos sintamos culpables y se interrogan por qué no huyen hacia otros países árabes como Arabia Saudí y por qué no son socorridos por la Media Luna Roja.

Pero, realmente, ¿Podemos pensar que los sirios que recorren miles de kilómetros huyendo con los hijos en los brazos es porque quieren remover las conciencias europeas? ¿O es que quizás nuestras conciencias se quedan más tranquilas si no abrimos la puerta buscando una justificación? ¿Dejaremos de sentirnos culpables si los rechazamos porque no piensan como nosotros y no creen en nuestro mismo Dios? ¿Se puede proponer que los refugiados musulmanes sólo pueden ser refugiados en países musulmanes? ¿Se puede llegar a pensar que los refugiados chiíes solamente pueden ser refugiados en países chiíes y los cristianos sólo en países cristianos? ¿Se puede plantear que no hay que acoger refugiados porque entre ellos puede haber algún terrorista, cuando los países europeos exportan terroristas a la guerra de Siria? ¿Es este el mundo de los valores que preconiza y defiende Europa?


No estamos ante una guerra de religiones, de musulmanes contra cristianos. Si observamos el mapa de la guerra, ésta se produce entre musulmanes de distintas creencias, suníes y chiíes. En medio de esta guerra se encuentran atrapados miles de cristianos y yazidíes que son masacrados ante el silencio y la inacción internacional. No estamos ante una guerra de civilizaciones, no es real el llamado choque de civilizaciones, Occidente no lucha contra Oriente. Estamos ante una guerra entre la libertad y la barbarie: esa es la cuestión sobre la que hay que tomar conciencia, en primer lugar, y en segundo lugar, medidas. La barbarie sobre las personas que son esclavizadas, lapidadas, mutiladas y asesinadas. Estamos ante la exaltación de la brutalidad, de lo inhumano, la negación del hombre; ante el ataque a la esencia de la existencia del ser humano, la irracionalidad se apodera de la vida e infunde el miedo a las masas. La barbarie no es nueva, lleva tiempo y se ha incrustado en una parte del territorio de Oriente. A las muertes actuales les preceden otras igual de horribles, las cuales se nos han olvidado y, a su vez, serán preludios de otras igual de terribles si no se adoptan medidas.

Europa no puede dejar de ser Europa, la de los derechos, de las libertades y de la tolerancia. Europa tiene que dar un mensaje al mundo. Si Europa se encierra y levanta fronteras, será cuando dejará de ser Europa y estará condenada a su fracaso, porque la civilización europea se basa en sus valores y el comienzo de su destrucción se inicia por la pérdida de esos valores.


El acoger a refugiados que huyen de la guerra es un gesto de humanidad y como tal es un valor europeo. El cerrar las fronteras a los que huyen de la muerte es contrario al espíritu de la tradición europea y nos recuerda los peores momentos vividos en el siglo pasado. No hay que olvidar que, antes de la II Guerra Mundial, miles de refugiados judíos fueron rechazados en diferentes países y se vieron abocados a morir en los campos de concentración. En la historia ha habido refugiados ilustres -Albert Einstein era un refugiado y el padre de Steve Jobs era inmigrante sirio- que contribuyeron a cambiar el mundo. Otros como Victor Hugo, Chopin, Isabel Allende se vieron obligados a exiliarse. Además, hay que tener en cuenta que a través de la inmigración se enriquece una sociedad; Europa necesita inmigración, puesto que es una sociedad envejecida. Se calcula que solamente Alemania es capaz de acoger unos 500.000 inmigrantes al año.

A Europa llegan las consecuencias de cuatro años de inacción, de una guerra a la que se tenía que haber puesto fin hace tiempo, de una política internacional errática e indecisa. Es necesario poner fin a la guerra y estabilizar la zona, elaborar un plan para los refugiados y ayudar a los países limítrofes con Siria, que con unos tres millones de refugiados están soportando un coste mucho más elevado que Europa. Las medidas tienen que ser adoptadas y decididas con urgencia, antes de que sea demasiado tarde y antes de que nos veamos abocados a adoptar otras que no nos gusten. Europa no puede ignorar lo que sucede más allá de sus fronteras, tiene que plantearse cuál es su papel en el mundo. Europa no puede renunciar a ser ella misma.



Francisco Pleite Guadamillas es doctor en Derecho por la Universidad Carlos III.



Isto son as inmigracións en Europa en 2015.

Independentemente da natureza xurídica do documento adoptado, a presente denuncia céntrase na vulneración de os dereitos das persoas migrantes e refuxiadas e da normativa europea e internacional derivada da

aplicación práctica do mesmo. Tanto el Consello de Europa como a Comisión Europea na súa última Comunicación señalaron a súa preocupación pola falta de cumprimento da normativa europea e internacional na aplicación do

acordo así como a necesidade de avanzar nese sentido. Por outro lado, é importante destacar que no acordo non se prevé ningún mecanismo de

monitoreo sobre a vulneración de dereitos e da normativa europea derivada da súa aplicación.

O acordo UE-Turquía que entrou en vigor o 20 de marzo de 2016.


















numero de refuxiados de Europa no 2017
España hai :3,592
Italia hai 150,200






Han sido los primeiros en llegar en este novo año por el Mediterráneo a Italia.
Casi 250 refuxiados, incluídas mulleres y niños, han sido interceptados en las últimas horas en aguas del Mediterráneo mientras trataban de llegar a Italia.
El barco “Aquarius” de Médicos Sin Fronteiras (MSF) y SOS Mediterráneo intercepto la madrugada de este luns a 114 persoas, entre las que había un niño, que viaxaban en una lancha inchable.
De acordo con el reporte, el estado de saúde de los refuxiados es “generalmente bueno pese a las duras condiciones invernais” en las que han realizado la travesía desde Libia.
Entretanto, la organización Proactiva Open Arms informo que su barco intercepto a un total de 119, entre éllas catro niños y tres mulleres embarazadas.
Los últimos datos de la Organización Internacional para las Migraciones (OIM) durante 2016, contabilizan un total de 4 mil 913 personas muertas o desaparecidas mientras realizaban la travesía del Mediterráneo para llegar a Europa. La mayoría de estas víctimas se produjo en la ruta que va desde Libia hasta Italia.






En 2015, el número de solicitantes de asilo en Europa se duplicó en 2015 respecto al pasado año, llegando a 1.321.600, y sólo se resolvieron favorablemente poco más 300.000 solicitudes.
La decisión de los países de la UE de blindar las fronteras y no ofrecer vías legales para solicitar asilo provocó que la mayoría de los refugiados tuviera que arriesgar su vida en el Mediterráneo, sortear vallas de alambre y alargar su recorrido debido a los cierres de frontera. Más de 3.700 personas perdieron la vida en ese periplo, manteniéndose como la ruta migratoria más mortal del mundo.

En 2015 España batió el récord de solicitudes de asilo con cerca de 15.000, pese a ello solo esto sólo supuso un 1% del conjunto de Europa. Sin embargo, sólo se resolvieron poco más de 3.200 solicitudes, de las cuales se aceptó el 31%, un porcentaje muy alejado de la media europea, que se situó en torno al 50%.
Un año más, las personas de nacionalidad siria encabezaron el listado de solicitantes, seguidas de las que proceden de Ucrania y Palestina.
Actualmente, Siria es el primer país de origen de las personas refugiadas en el mundo.

El mundo en guerra: todos los conflictos bélicos que siguen activos en la actualidad
AFGANISTÁN (en guerra desde 2001
Causa: guerra civil entre las Fuerzas Armadas y los muyahidines (guerrillas anticomunistas islámicas) que subieron al poder en 1992. Hernán Zin en AfganistánLos enfrentamientos dan lugar a los talibanes, que a finales de los años 90 controlan el país.
En 2001, EE UU invade el país y derrota a los talibanes.
Desde 2006, pese a disponer de un Gobierno electo, la violencia ha aumentado, tras la recomposición de las milicias talibanes.
La esperanza de vida al nacer es de 43 años.
Los niños siguen siendo reclutados en el Ejército y en los grupos opositores. HERNÁN ZIN: "Está en un abismo, con los talibanes más fuertes que nunca".

ARGELIA (en guerra desde 1992)
Causa: el FIS ganó las elecciones municipales y legislativas frente al partido que lideró la independencia del país, el FLN, que no aceptó la derrota.
Existe una lucha armada entre varios grupos y el Ejército, que se apoya en milicias de autodefensa.
BIRMANIA (en guerra desde 1948)
Causa: grupos armados insurgentes se enfrentan al Gobierno y piden el reconocimiento de sus particularidades étnicas y culturales, así como la estructuración territorial del Estado o la independencia.
La mortalidad infantil es superior al 10%.

CHAD (en guerra desde 2006)
Causa: en 2004 hubo un Golpe de Estado frustrado y la reforma de la Constitución de 2005 fue boicoteada por la oposición.
Las luchas entre tribus árabes y poblaciones negras entre Sudán y Chad han llevado al país una extensión de la guerra de Darfur.
Más de la mitad de chadianos no tiene acceso a agua potable y sólo uno de cada cuatro sabe leer y escribir, según Ayuda en Acción.
En septiembre de 2007 había de 7.000 a 10.000 niños soldado, según la Coalición para acabar con la Utilización de Niños Soldado.


COLOMBIA (en guerra desde 1964)
Liberación de Ingrid BetancourtCausa: en los 60 había alternancia entre dos partidos, sin alternativa. Nacen el ELN y las FARC, una oposición armada. En los 70 se sumaron más grupos que terminan por negociar con el Gobierno la Constitución de 1991. En los 80 surgen los grupos de autodefensa (paramilitares) apoyados por el Ejército, empresarios y políticos tradicionales. Es el segundo país en número de desplazados internos: cerca de tres millones. Los dos grupos armados usan niños como combatientes.

ETIOPÍA (en guerra desde 2007)
Causa: en 1984 surgió un grupo armado (el ONLF), que se enfrenta al Ejército y reclama mayor autonomía para la comunidad somalí que vive en el país. Las disputas en el país se suceden desde los años 70. El 87% no dispone de acceso al saneamiento básico.

FILIPINAS (en guerra desde 1969)
Causa: actualmente hay tres conflictos activos: el más antigua lo protagoniza el brazo armado del Partido Comunista de Filipinas (NPA), que lucha por acceder al poder y transformar el sistema político.
En el segundo conflicto (desde 1978), el MNLF exige la autodeterminación del pueblo Moro, donde viven varios grupos etnolingüísticos islamizados y organizados en sultanatos independientes desde el siglo XV. El MNLF sufrió una escisión por razones ideológicas y de liderazgo, de la que resulta el MILF. El MNLF firmó la paz en 1996, pero el MILF sigue la lucha.
En la tercera lucha (desde 1991), el grupo Abu Sayyaf quiere establecer un estado islámico independiente en algunas zonas del país.

INDIA (en guerra desde 1967)
Causa: en la India hay cuatro conflictos: el más antiguo enfrenta al Gobierno contra el grupo armado maoísta CPI-M en siete estados del país. El grupo reivindica la erradicación del sistema de propiedad de la tierra y están en contra de la democracia parlamentaria.
En el segundo enfrentamiento (1982), varios grupos armados que piden la independencia luchan contra el Gobierno.
En el tercer conflicto (1983) lo protagoniza el grupo armado de oposición ULFA, que pretende liberar al Estado de Assam de la colonización india (en la zona hay dos millones de personas de Bangladesh).
El cuarto (1989) se libra en Jammu y Cachemira, desde la partición de India y Pakistán. Varios grupos piden la independencia o la adhesión a Pakistán.

IRAK (en guerra desde 2003)
Causa: la invasión de Irak en marzo de 2003 ha propiciado un conflicto en el que se han ido involucrando numerosos actores: tropas internacionales, el Ejército iraquí, milicias y grupos insurgentes, además de al-Qaeda. La repartición del poder entre sunníes, chiíes y kurdos ha provocado el descontento entre varios sectores. HERNÁN ZIN: "La situación mejora, en parte porque Estados Unidos cambió la estrategia y potenció a los líderes tribales y militares suníes".

ISRAEL Y PALESTINA (en guerra desde 2000)
Hernán Zin en IsraelCausa: La guerra es otro episodio más de un conflicto que despertó en 1947, cuando la ONU dividió el territorio de Palestina bajo mandato británico en dos Estados. Un año después se proclamó el Estado de Israel. Es uno de los conflictos que más titulares propicia en la prensa. Israel y Hamás firmaron una tregua que se ha violado varias veces. HERNÁN ZIN: "Ejemplo de la doble moral de la comunidad internacional".

NIGERIA (en guerra desde 2001)
Causa: el conflicto en el Delta del Níger se debe fundamentalmente a la disputa del petróleo, que enfrenta a diferentes comunidades. El secuestro de trabajadores es una constante en el país. HERNÁN ZIN: "Promete ser el próximo Golfo, por su riqueza y por la profusión de grupos armados que buscan beneficiarse del petróleo".
PAKISTÁN (en guerra desde 2001)
Causa: hay un conflicto armado en la zona noroeste, consecuencia del conflicto armado en Afganistán tras los bombardeos de EE UU en 2001. Tras la caída del régimen talibán, algunos de ellos se refugiaron en la zona. El 41% de la población no dispone de saneamiento básico.

REPÚBLICA CENTROAFRICANA (en guerra desde 2006)
Causa: varios grupos insurgentes no reconocen el Gobierno de François Bozizé, producto de un golpe de Estado contra el presidente Ange Félix Patassé. Últimamente han crecido los ataques contra la población civil por parte de milicias no identificadas y asaltadores de caminos (los Zaraguinas). El 84% vive con menos de 2 euros al día y la prevalencia del sida es del 10,7% .

REPÚBLICA DEL CONGO (en guerra desde 1998)
Causa: el golpe de Estado de Laurent Desiré Kabila contra Mobutu Sese Seko en 1996 (que cedió el poder un año después).Antiguos niños soldado en la República Democrática del Congo. (HERNÁN ZIN) En 1998, Burundi, Ruanda y Uganda intentan derrocar a Kabila, que se apoya en Angola, Chad, Namibia, Sudán y Zimbabwe. La explotación de los recursos naturales ha perpetuado el conflicto, pese a que hay un Gobierno electo desde 2006. La cifra de muertos supera los 4 millones. La esperanza de vida al nacer no supera los 46 años y se calcula que en el país hay un total de 7.000 niños soldado. HERNÁN ZIN: "Las facciones armadas que desangran al este del país no buscan más que el control de los recursos naturales".

RUSIA (en guerra desde 1999)
Causa: Chechenia declaró su independencia tras el desmembramiento de la Unión Soviética, pero Rusia no lo aceptó. Hubo una guerra entre 1994 y 1996. En 1999, los rebeldes chechenos entraron en Daguestán y se produjeron atentados en ciudades rusas. El Ejército entró en Chechenia para luchar contra el régimen independentista y dio por acabado el conflicto en 2001, sin acuerdo ni victoria. Los refugiados vuelven a su lugar de origen y reanudan sus vidas en condiciones muy precarias, ya que el conflicto sigue vigente.

SOMALIA (en guerra desde 1988)
Causa: una coalición derrocó al dictador Siad Barre en 1991, pero poco después se produjo una lucha por el poder dentro de la propia coalición. El conflicto ha dejado 300.000 muertos desde entonces. La intervención internacional a principios de los 90 fracasó estrepitosamente. El 71% de los somalíes no tiene acceso a agua potable. HERNÁN ZIN: "Como sucede cada vez que EE UU interfiere en un conflicto, la situación ha ido a peor".

SRI LANKA (en guerra desde 1983)
Causa: la población tamil se ha visto marginada tras la descolonización de la isla en 1948. En 1983, un grupo armado independentista (el LTTE) inicia el conflicto armado para reclamar la creación de un Estado tamil independiente. El 25% de la población sobrevive por debajo del umbral de la pobreza.

SUDÁN (en guerra desde 2003)
Causa: grupos insurgentes reclamaban la descentralización y desarrollo de la región de Darfur. El Gobierno respondió con el Ejército y las milicias janjaweed. En 2006, el Gobierno firmó un acuerdo con un grupo insurgente, pero el resto se ha fragmentado y la violencia se ha recrudecido. El 66% de la población no tiene acceso a un saneamiento básico. Miles de niños-soldado son forzados a alistarse en el Ejército y en las milicias de oposición. En 2006 reclutaron niños que vivían en campos de refugiados. HERNÁN ZIN: "El conflicto de Darfur sólo lleva a una conclusión: se debe reformar el Consejo de Seguridad de la ONU".

TAILANDIA (en guerra desde 2004)
Causa: la descolonización dejó algunos territorios bajo soberanía de Malasia y otros bajo soberanía tailandesa. Algunos grupos que se resisten a la homogeneización política, cultural y religiosa que promueve Bangkok o que exigen la independencia de varias provincias, de mayoría malayo-musulmana.

TURQUÍA (en guerra desde 1984)
Causa: el PKK anunció en 1984 una ofensiva armada contra el Gobierno, para reclamar la independencia del Kurdistán. En 1999 cambiaron la independencia por el reconocimiento a la identidad kurda.

UGANDA (en guerra desde 1986)
Hernán Zin en UgandaCausa: se trata de un conflicto enquistado. Un grupo armado de oposición (LRA), movido por su líder religioso, Joseph Kony, intenta instaurar un régimen basado en los Diez Mandamientos de la Biblia y derrocar a Yoweri Museveni. Hay unos 200.000 muertos y dos millones de desplazados. Usa niños-soldado y la tasa de mortalidad infantil es superior al 13,6%. HERNÁN ZIN: "Joseph Kony y su ejército de jóvenes raptados de sus cuando eran niños, han mantenido en jaque al norte de Uganda".

YEMEN (en guerra desde 2004)
Causa: los partidarios del clérigo al-Houthi, de la minoría chií, quieren reinstaurar un régimen teocrático entre ellos. Los rebeldes acusan de corrupción al Gobierno y de desatender varias regiones.